Kwestia opodatkowania dostawy niezabudowanych gruntów podatkiem VAT sprowadza się do prawidłowej interpretacji pojęcia „terenu budowlanego”. Czy o tym, że grunt jest terenem budowlanym, decyduje tylko jego podstawowe przeznaczenie w planie zagospodarowania zagospodarowania przestrzennego? Czy możliwość wzniesienia dodatkowych, uzupełniających obiektów również ma znaczenie?
Stan Faktyczny
Sprawa dotyczyła gminy, która planowała wnieść aportem niezabudowane działki do utworzonej przez nią i województwo spółki. Grunty te w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP) były oznaczone jako tereny zieleni urządzonej:
W związku z powyższym, gmina złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Argumentowała, że dostawa tych działek powinna korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 UoVAT, ponieważ nie stanowią one terenów budowlanych, gdyż ich podstawowym przeznaczeniem jest zieleń urządzona (przeznaczenie niebudowlane). Wskazano, że dopuszczalna możliwość budowy wybranych obiektów (np. sceny, infrastruktury sportowej, parkingów), ma charakter jedynie uzupełniający i pomocniczy, a nie zmienia podstawowego sposobu zagospodarowania terenu.
Stanowisko Dyrektora KIS
Dyrektor KIS uznał, że zwolnienie z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 UoVAT obejmuje dostawę gruntów innych niż tereny budowlane. Stwierdził jednak, że sama możliwość (dopuszczenie) lokalizacji obiektów budowlanych na gruncie, nawet jeśli stanowi to tylko uzupełnienie jego podstawowego (niebudowlanego) przeznaczenia, oznacza, iż grunty te w istocie stanowią grunty przeznaczone pod zabudowę. W konsekwencji uznał działki za tereny budowlane, a ich aport za niekorzystający z ww. zwolnienia, lecz opodatkowany podstawową stawką podatku VAT.
Z powyższym stanowiskiem nie zgodziła się gmina i wniosła skargę do WSA.
Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021 r. (sygn. akt I SA/Kr 1055/21) uchylił ww. interpretację Dyrektora KIS. Jego zdaniem, kluczowe znaczenie dla stwierdzenia czy grunt stanowi teren budowlany, ma określenie w MPZP podstawowe przeznaczenie terenu. Dopuszczone w MPZP pomocnicze funkcje (np. lokalizacja pewnej infrastruktury rekreacyjnej) służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu gospodarowania danego terenu, lecz nie prowadzą do modyfikacji jego podstawowego, niebudowlanego przeznaczenia.
Zdaniem WSA, Dyrektor KIS dokonał nieuprawnionego rozszerzenia ustawowego pojęcia „terenu budowlanego” na wszelkie tereny, które dopuszczają tworzenie jakiejkolwiek infrastruktury technicznej.
W rezultacie zdaniem WSA, dostawa gruntów o podstawowym przeznaczeniu w MPZP określonym jako tereny zielone i rekreacyjne, z generalnym zakazem zabudowy - mimo iż przeznaczenie uzupełniające taką zabudowę przewiduje - jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 UoVAT.
Dyrektor KIS nie zgadzając się z ww. stanowiskiem wniósł do NSA skargę kasacyjną.
Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2025 r. (sygn. akt I FSK 1180/22) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS.
Choć wyrok NSA nie został wydany z uzasadnieniem pisemnym, samo oddalenie skargi kasacyjnej oznaczało, że stanowisko WSA zostało uznane za prawidłowe i zyskało potwierdzenie w orzecznictwie NSA.
W świetle tego orzeczenia, dostawa niezabudowanych nieruchomości, dla których zgodnie z MPZP przeznaczenie podstawowe nie przewiduje zabudowy, lecz dopuszcza uzupełniającą zabudowę, korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 UoVAT.
Olga Grabowska
Kancelaria Wyrzykowscy
Niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej, podatkowej ani jakiejkolwiek innej formy doradztwa. Wszelkie przedstawione w nim treści wyrażają osobiste poglądy autora oraz jego wiedzę na temat omawianych zagadnień. Autor ani wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za ewentualne skutki wynikające z zastosowania się do informacji zawartych w artykule bez konsultacji z odpowiednim specjalistą.