Obowiązkowy KSeF wymusił na podatnikach zmianę wielu utrwalonych praktyk fakturowania. Jednym z problemów, który szczególnie mocno dał o sobie znać po 1 lutego 2026 r., jest sytuacja, w której sprzedawca wystawi fakturę ustrukturyzowaną z błędnym numerem NIP nabywcy. Przed erą KSeF błąd taki dało się naprawić stosunkowo prosto – notą korygującą wystawianą przez nabywcę albo zwykłą korektą samych danych kontrahenta. System KSeF takiej możliwości nie przewiduje: jeśli faktura trafiła do systemu z błędnym NIP, jedynym sposobem jej „naprawienia” jest wystawienie faktury korygującej „do zera”, a następnie nowej, prawidłowej faktury ustrukturyzowanej na właściwego nabywcę.
Powstaje jednak pytanie w jakim okresie rozliczeniowym taką korektę i nową fakturę ująć? Czy w miesiącu, w którym błąd faktycznie poprawiono (czyli w dacie wystawienia korekty), czy też wstecz, w miesiącu, w którym rozliczono fakturę pierwotną?
Do tematu odniosło się zarówno Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytania dziennikarzy, jak i Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach indywidualnych. Poniżej przedstawiamy szczegółowo, co wynika z tych stanowisk - oraz na co warto zwrócić uwagę, zanim uzna się tę kwestię za ostatecznie rozstrzygniętą.
Po 1 lutego 2026 r. faktury wystawiane za pośrednictwem KSeF trafiają do kontrahenta identyfikując go właśnie po numerze NIP. Oznacza to, że nawet jeżeli pozostałe dane będą prawidłowe, a błąd będzie w numerze NIP, chociażby błędna jedna cyferka to faktura ta nie trafi do nabywcy.
W efekcie jedynym technicznie dopuszczalnym rozwiązaniem jest:
1. wystawienie faktury korygującej „do zera” do faktury pierwotnej (z tym samym, błędnym NIP nabywcy),
2. następnie wystawienie nowej faktury ustrukturyzowanej na właściwego nabywcę, z prawidłowym numerem NIP i bieżącą datą wystawienia.
Mimo iż faktura dokumentuje rzeczywistą transakcję pomiędzy podmiotami, które można jednoznacznie zidentyfikować należy postępować właśnie w ten sposób. Powstaje zatem pytanie jak ująć takie faktury. Co warte podkreślenia przepisy ustawy o VAT nie wprowadzają żadnych zmian w tym zakresie. Należałoby zatem ujmować faktury zgodnie z powstaniem obowiązku podatkowego.
W sprawie wypowiedziało się Ministerstwo Finansów. Obawy redakcji wynikały z czasowego podwójnego opodatkowania transakcji.
MF odpowiedziało jednoznacznie, że te obawy nie znajdują oparcia ani w przepisach, ani w praktyce organów skarbowych. Resort potwierdził, że:
- fakturę korygującą „do zera” należy ująć w okresie rozliczeniowym, w którym została ujęta faktura pierwotna zawierająca błędny NIP, bo przyczyna korekty istniała już w momencie jej wystawienia (faktura pierwotna nie dokumentowała rzeczywistej sprzedaży na rzecz podmiotu w niej wskazanego);
- nowa faktura sprzedaży, wystawiona na prawidłowego nabywcę, powinna być ujęta w rozliczeniu za ten sam okres, w którym powstał obowiązek podatkowy dla danej czynności, mimo że nosi bieżącą datę wystawienia;
- takie rozliczenie - korekta „do zera” i nowa faktura w tym samym okresie co faktura pierwotna - eliminuje ryzyko czasowego podwójnego opodatkowania, bo w rozliczeniu podatnika ostatecznie wykazana zostaje jedna rzeczywista czynność opodatkowana, dokonana na rzecz prawidłowego nabywcy;
MF zaznaczyło przy okazji, że w razie wątpliwości co do własnej sytuacji podatkowej podatnicy mogą zawsze wystąpić o interpretację indywidualną do Dyrektora KIS - co sugeruje, że resort traktuje tę wypowiedź jako wyjaśnienie o charakterze ogólnym, a nie wiążące rozstrzygnięcie prawne w indywidualnych sprawach.
Tożsame stanowisko zajął DKIS przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 23 czerwca 2026 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.434.2026.1.AJB).
Dodatkowo Organ potwierdził, że błędny wpis należy „wystornować”, czyli wpisać ze znakiem przeciwnym cały pierwotny zapis, a następnie dodać ponownie prawidłowy wpis z podaniem pierwotnego numeru dokumentu.
Mimo spójności stanowiska MF i Dyrektora KIS, warto zwrócić uwagę na kilka kwestii, które nie są jednoznaczne.
Po pierwsze, ugruntowana zasada ogólna wynikająca z art. 29a ust. 13 UoVAT mówi, że korekty zmniejszające podstawę opodatkowania rozlicza się w okresie wystawienia faktury korygującej, a nie wstecz. Faktura korygująca „do zera” w sensie ekonomicznym również obniża podstawę opodatkowania - z pełnej kwoty do zera.
Po drugie, ujęcie „nowej”, prawidłowej faktury w tym samym okresie co faktura pierwotna oraz korekta, nie zawsze będzie zgodne z powstaniem obowiązku podatkowego dla tej transakcji.
Po trzecie, żadne z omawianych źródeł nie ma statusu objaśnień podatkowych ani interpretacji ogólnej. Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie wnioskodawcę i tylko w opisanym przez niego stanie faktycznym, a informacja prasowa MF w ogóle nie korzysta z takiej ochrony. Dla innych podatników znajdujących się w analogicznej sytuacji oznacza to, że mimo obecnej spójności stanowisk bezpieczniejszym rozwiązaniem pozostaje wystąpienie o własną interpretację indywidualną, zwłaszcza w nietypowych stanach faktycznych.
Wiktoria Salwin
Kancelaria Wyrzykowscy
Niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej, podatkowej ani jakiejkolwiek innej formy doradztwa. Wszelkie przedstawione w nim treści wyrażają osobiste poglądy autora oraz jego wiedzę na temat omawianych zagadnień. Autor ani wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za ewentualne skutki wynikające z zastosowania się do informacji zawartych w artykule bez konsultacji z odpowiednim specjalistą.
Zadaj pytanie do artykułu